Diaconaal beleid

In de kerk is er al vroeg een traditie ontstaan van de werken van barmhartigheid, gebaseerd op Mattheüs 25:31-46: hongerigen voeden, dorstigen laven, vreemdelingen huisvesten, naakten kleden, het bezoeken van de zieken en gevangenen en later ook het begraven van de doden.
En hoewel de kerkgeschiedenis lang niet altijd positief te waarderen is, is de zorg voor mensen aan de onderkant van de samenleving een opvallend positief punt, dat dwars door de hele kerkgeschiedenis loopt. Beginnend bij de Griekstalige weduwen in Handelingen 6, tot de ziekenhuizen, en gasthuizen gesticht vanuit kloosterordes in de middeleeuwen van de ziekenhuizen.

Van het begin van het Nederlandse baptisme en haar strijd tegen het drankgebruik in de veenkoloniën, tot vele hedendaagse kerken in ontwikkelingslanden die gemeenschapsopbouw werk (community development) verrichten.
De gemeente van Christus is een diaconale gemeente met een missie voor de wereld om, geïnspireerd door Jezus’ liefde en bekrachtigd door Gods Geest te streven naar een wereld waarin vrede en gerechtigheid heersen.

Wie doet diaconaat?
Hoewel soms gedacht wordt dat diaconaat iets is voor bepaalde hobbyisten die daar veel mee hebben, of voor de ‘diakenen’ die dat als taak hebben, is de zorg voor elkaar en voor mensen om ons heen een taak voor de hele gemeente. Het is een essentieel onderdeel van het navolgen van Jezus (lees bijv. Mat. 25:31-46).
Het is dus iets voor de hele gemeente, maar vaak ook een onderdeel wat heel veel mensen vanuit zichzelf al doen. Present zijn in je eigen stad of je eigen straat is al een prima eerste begin. Ken je buren, weet waar zij mee bezig zijn, maak eens een praatje met andere ouders op het schoolplein en groet de caissière in de supermarkt. Zorg dat je als kerk aanwezig bent op het wijkfeest.
Diaconaat draait om relaties met mensen in de directe leefwereld van je kerk. De Michacursus is uitstekend middel om gemeenteleden te stimuleren tot een grotere diaconale inzet.

Beleidsplan
Vanuit het betrokken zijn op je eigen stad of dorp kan het heel goed zijn dat je allerlei noden tegenkomt. Mensen in armoede en schuld, vluchtelingen met integratieproblemen, huiselijk geweld en  ga zo maar door. Er wordt dan als kerk een beroep op je gedaan om met die problemen iets te doen. Het is dan belangrijk dat je weet bij wie je terecht kunt, en dat er in de kerk over na is gedacht. Deze zaken kun je vastleggen in een diaconaal (of een missionair) beleidsplan.

In gesprek met diaconale organisaties, lokale gemeenten en ander betrokkenen is er vanuit het taakveld Zending en Diaconaal een ‘tool’ ontwikkeld, een ‘basisbeleidsplan’ dat gebruikt kan worden in de plaatselijke gemeente om het diaconaat te versterken. De titel is: 'Gemeente tussen kwetsbaarheid en hoop'. Het kan in een beginfase gebruikt worden om als gemeente eerste diaconale stappen te zetten. Maar het kan ook in een later stadium gebruikt worden om opnieuw te toetsen of de koers en richting nog kloppen.

Vanuit het taakveld zending en diaconaat kunnen we dit in een traject aanbieden aan lokale gemeenten om actief met diaconaat aan de slag te gaan. Dat zal een traject ‘op maat’ zijn wat in samenspraak met de gemeente wordt afgesproken. Voorwaarde is wel dat er mensen gemotiveerd zijn om hiermee aan de slag te gaan. Wilt u meer weten? Neem dan contact op met Hans Riphagen (Hans.riphagen@baptisten.nl), taakveldverantwoordelijke zending en diaconaat.

U kunt hoofdstuk 1 uit dit basisbeleidsplan hieronder downloaden:

Gemeente tussen kwetsbaarheid en hoop - Hoofdstuk 1 voorbeeld